فجر صادق (کنکاشی در تاریخ ولادت حضرت)
	نامی بی همتا (مراسم نامگذاری پیامبر)
	عکس رخ یار (ترسیم سیمای پیامبر)
	سرعت محبت
	حلم نبوی
	چشم به راه (داستان)
	پیوند نور و ماه (ازدواج پیامبر)
	چرا پیامبر خدا بعد از معراج دیگر نخندید؟
	دلایل ازدواج متعدد پیامبر اسلام (ص)
	نیمه پر یا خالی؟ (اعمال روز 17 ربیع الاول)
	محمد جان؛ ترانه منتشر نشده از ناصر عبداللهی

	شادمانه (مولودی)
	زیارتنامه (صوتی)
	زیارت مجازی حرم نبوی
	لعل لب یار (حدیث)
	نصایح پیامبر (ص)
	پیامبر (ص) را بیشتر بشناسیم (معرفی کتاب)

	کتابخانه پیامبر
	ویژه نامه سال گذشته
	تصاویر ویژه
	Screensaver

عزرائيل اظهار داشت : خير، اجازه ندارم و در همان لحظه روح مقدّس آن حضرت به ملكوت اعلى پرواز نمود.

منبع: aviny.com

خانه خدا

تصویر 1           تصویر 2            تصویر 3

مسجدالنبی(ص)

تصویر 1        تصویر 2       تصویر 3

عکس هوایی از حرم مطهر پیامبر عظیم الشان اسلام

برای مشاهده در اندازه بزرگتر اینجا را کلیک کنید.

                 اول همسايه، بعد خانه

يكى از پديده‌هايى كه در روابط همسايگان دخالت دارد و مىتواند بر مناسبات متقابل آنان اثر بگذارد، منزل مسكونى است. ديدگاه اسلامى بر اين نكته اصرار مىورزد كه همسايگان در آرامش و آسايش اهل خانه دخالت دارند و حتى مىتوانند بر رشد عاطفى، اخلاقى و فكرى والدين و فرزندان اثر بگذارند. از اين جهت، قبل از انتخاب خانه‌اى در هر محله‌اى، لازم است اوضاع همسايگان و مجاورين منزل مورد نظر، بررسى شود و از نيک بودن افرادى كه قصد زندگي کردن در كنارشان را داريم، اطمينان حاصل نماييم. رسول اكرم صلي الله عليه و آله به پيروان آيين اسلام تاكيد مىفرمايد: "التمسوا الجار قبل شرى الدار؛ قبل از خريد خانه درباره همسايه تحقيق كنيد."

حضرت فاطمه زهرا عليهاالسلام با الهام از اين سخن پدر والا تبارشان خطاب به فرزندش امام حسن مجتبى عليه‌السلام فرموده‌اند: "يا بنى! الجار ثم الدار؛ اى فرزندم! اول همسايه، بعد خانه."

رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: از خوشبختى مسلمان وسعت خانه، همسايه خوب و مركبي مناسب است.

علامه مجلسى اين روايت را با اندكى تفاوت در كتاب حلية المتقين آورده است. خاتم پيامبران خوش يمنى و مباركى زن، مسكن و مركب را در روايتى بيان فرموده و در فرازى از اين سخن پر فروغ، مسكنى را مبارك دانسته‌اند كه وسيع بوده و اهل آن از همسايگانى خوب برخوردارند و خانه‌اى را شوم دانسته‌اند كه محقر و تنگ بوده و اهل آن از دست همسايگان بد در رنج و عذابند.

رسول خدا صلي الله عليه و آله در بيانى نورانى فرموده است: وقتى دو نفر تو را در يك زمان دعوت كردند، دعوت كسى را كه خانه‌اش به تو نزديك‌تر است بپذير؛ زيرا كسى كه منزلش در قرب خانه‌ات قرار دارد، در همسايگى مقدم است.

حفظ حرمت همسايه و توجه داشتن به ارزش‌هاى انسانى وى، از وظايف اخلاقى و وجدانى همسايگان است، پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله چنين گوهر افشانى كرده‌اند:

"من كان يومن بالله و اليوم الاخر فليكرم الجاره؛ هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد بايد همسايه‌اش را حرمت نهد و اكرام نمايد."

امام ششم از پدرش امام باقرعليه السلام نقل كرده است كه در كتاب حضرت على عليه السلام چنين خواندم كه: رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: "همسايه همچون نفس انسان است و نبايد خسرانى متوجه او شود و روا نيست (بى دليل) مجرم تلقى گردد. و حرمت همسايه با احترام مادر در يك رديف است."

همچنين از آن حضرت روايت شده كه: "حرمة الجار على الجار كحرمة دمه؛ حرمت همسايه بر همسايه، همچون حرمت خون است."

احساس تعهد و مسئوليت در مقابل همسايگان، از وظايف ديگر ماست كه در منابع روايى به آن سفارش شده است. چنانکه حضرت محمد صلي الله عليه و آله فرمود: شايستگان (برگزيدگان) شما، صاحبان خرد هستند. سوال شد: صاحبان خرد چه كسانى هستند؟ فرمود: آنان صاحبان اخلاق نيكو، بردبارىهاى متين، صله ارحام، نيكى به پدر و مادر، و متعهدان نسبت به همسايگان و يتيمان بوده، اطعام كرده، سلام كردن را ترويج مىنمايند و نماز مىگذارند در حالى كه مردم در خواب غفلت فرو رفته‌اند.

اگر خواستيم منزل مسكونى خود را در معرض فروش قرار دهيم، بهتر است كه اين موضوع را با همسايگان مطرح كنيم تا اگر طالب آن هستند، به خريد خانه ما مبادرت ورزند. زيرا به فرمايش رسول اكرم صلي الله عليه و آله همسايه در خريد خانه بر ديگران برترى و اولويت دارد.

در بيانى ديگر، آن حضرت تاكيد نموده‌اند: وقتى كسى تمايل به فروش زمين يا منزلى دارد بايد نخست به همسايه خود پيشنهاد كند.

جابر مىگويد: پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: هر كه در بوستانى شريكى يا همسايه‌اى دارد نبايد قبل از آن كه با او در ميان بگذارد، آن را بفروشد.

نيكى به همسايه

از مواردى كه پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله در سخنان متعدد و موقعيت‌هاى گوناگون مورد تاكيد و توجه قرار داده‌اند. آن حضرت به مسلمانان توصيه نموده‌اند: اگر خواستار آن هستيد كه پروردگار و فرستاده‌اش شما را دوست بدارند... با همسايگان به نيكى رفتار كنيد.

امام صادق عليه السلام از رسول خدا صلي الله عليه و آله نقل كرده‌اند كه: همسايه‌اى كه با همسايه خود خوش رفتارى نمايد، ايمان دارد. و نيز پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله تاكيد فرموده‌اند: آنچه براى خود مىخواهى، براى مردم بخواه تا مومن باشى. و با همسايگان نيكى كن تا در زمره مسلمانان به شمار آيى .

رسول خدا صلي الله عليه و آله چهار چيز را عامل زيادى رزق و روزى دانسته‌اند: خوش خلقى، خوش سلوكى با همسايگان، امتناع از آزار مردم، و كاهش بىقرارى و نگرانى در هنگام ناملايمات و عوامل اندوه آور روزگار. و نيز از آن حضرت روايت شده است كه: رحمت الهى به فرزندى باد كه والدين خود را در نيكى يارى كند. و رحمت بر پدرى كه فرزند خويش را در نيكى كمك كند و بر همسايه‌اى كه در كارهاى خوب يار همسايه خود باشد.

جعفربن ابى طالب ـ كه همراه عده‌اى از اصحاب رسول اكرم صلي الله عليه و آله به سرزمين حبشه مهاجرت نمود تا از يك سو به تبليغات دينى پرداخته و از طرف ديگر براى مدتى از فشارهاى مشركان مكه در امان باشند ـ به عنوان سخنگو و سرپرست اين جمع در برابر پادشاه حبشه، بدون هيچ گونه نگرانى گفت: من آنچه را از رسول خدا صلي الله عليه و آله شنيده‌ام بدون كم و كاست، خواهم گفت. نجاشى به وى گفت: چرا از آيين نياكان خود دست برداشته و به آيين جديد، كه نه با دين ما و نه با دين اجداد شما تطبيق مىكند، گرويده ايد؟

او در پاسخ گفت: ما گروهى نادان و بت پرست بوديم. از مردار اجتناب نمىكرديم. پيوسته گرد كارهاى خلاف و منكر بوديم. همسايه نزد ما از هر گونه احترامى محروم بود. ضعيف، محكوم زورمندان گشته بود. با خويشاوندان خويش به جنگ برخاسته بوديم. روزگارى به اين منوال بوديم تا اين كه يك نفر از ميان ما، كه سابقه درخشانى در پاكى و درستى داشت، برخاست و به فرمان خداوند، ما را به توحيد فرا خواند و دستور داد در امانت كوشيده، از ناپاكىها اجتناب ورزيم و با خويشاوندان و همسايگان خوش رفتارى كنيم .

توجه به موضوع همسايه در مصاحبه‌اى مهم با پادشاهى غير مسلمان از سوى سفير رسول اكرم صلي الله عليه و آله، جالب توجه است. زيرا جعفر در تشريح اوضاع جاهليت و برنامه‌هاى اصلاحى پيامبر، بايد به نكاتى مهم اشاره مىكرد و چون وقت تشريح تمامى مباحث نبود، بايد نكات زبده و موضوعات مهم‌ترى را مطرح مىنمود؛ كه موضوع همسايه در دستور كارش قرار گرفت.

از رسول اكرم صلي الله عليه و آله پرسيدند: آيا در مال انسان غير از امور واجب مثل زكات و مانند آن، حقى وجود دارد؟ فرمودند: آرى؛ نيكى به بستگانى كه قهر كرده‌اند و پيوند با همسايه مسلمان.

حضرت افزودند: "ما زال جبرئيل يوصينى بالجار حتى ظننت انه سيورثه؛ آن چنان جبرئيل درباره همسايه به من سفارش نمود، تا آن جا كه گمان كردم همسايه مىتواند از همسايه خود ارث ببرد."

عبدالله بن عباس گفته است: چند روز قبل از آن كه رحلت حضرت محمد صلي الله عليه و آله فرا رسد، آن حضرت براى ما خطبه‌اى ايراد فرمودند و چنان موعظه‌اى كردند كه چشم‌ها پر از اشك شد و دل‌ها نسبت به آن تپيد و بدن‌ها به لرزه در آمد.

از مقدمه چينىها و تمهيدات پيامبر صلي الله عليه و آله برمىآيد كه آن بزرگوار در واپسين روزهاى حيات دنيوى خويش در نظر دارد براى اصحابى كه از فرشتگان برترند و در جلسه‌اى كه گروهى مومن، وارسته و حتى فرشتگان حضور دارند، مطالب مهمى بيان فرمايند و آنان را به مسايل و امور خطيرى سفارش كرده و نصيحت فرمايند. به متن خطبه پيامبر كه مراجعه مىشود، ملاحظه مىگردد در چهار فراز آن، حضرت در مورد همسايگان نكاتى را تذكر داده‌اند و اصحاب برگزيده خويش را از اذيت كردن همسايه و ساير رفتارهايى كه مجاورين آنان را ناراحت نمايد، بر حذر داشته‌اند و به نيكى نسبت به همسايگان تاكيد كرده‌اند.

"حاتم طايى" از بزرگان عرب و مردى با سخاوت بود كه به همسايگان خويش خدمت مىكرد و حوائج آنان را برآورده مىنمود. وى قبل از آن كه به شرف ملاقات با رسول خدا صلي الله عليه و آله فايز گردد، درگذشت. تا سال نهم هجرى، دودمان حاتم طايى تسليم اسلام نشده بودند، در اين سال، گروهى از رزمندگان به فرماندهى حضرت على عليه السلام و با دستور پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله به سوى مقر اين قبيله (اردن كنونى) اعزام گرديدند تا آنان را به يكتا پرستى فراخوانند. حضرت علىعليه السلام بر آن‌ها غلبه يافت و اسيران و غنائم را به مدينه آوردند و مقابل پيامبر قرار دادند. وقتى آن حضرت براى تماشاى اسيران آمدند، دختر حاتم ـ كه در ميان آنان بود ـ از جاى برخاست و عرض كرد:

اى فرستاده الهى! پدرم از دنيا رفته و برادرم عدى گريخته است، بر من منت گذار و آزادم كن و شماتت قبايل عرب را از من دور ساز. همانا پدرم بردگان را آزاد مىساخت، از همسايگان نگهبانى مىنمود و به امور آنان رسيدگى مىكرد و آشكارا در حوادث تلخ و ناملايمات به امداد مردم ـ خصوصا خويشاوندان و همسايگان ـ مىپرداخت.

پيامبر صلي الله عليه و آله به دليل ارج نهادن به ارزش‌هاى اخلاقى، خطاب به وى فرمود: اين صفات، از خصال مسلمانان و مومنان است و اگر پدرت مسلمان بود، بر او رحمت مىفرستاديم. سپس به اطرافيان فرمود: به پاس ارج نهادن به روش نيكوى پدرش، اين دختر را آزاد سازيد و به برادرش عدى تحويل دهيد. وى كه سفانه نام داشت، به نزد برادر خود عدى آمد و از برخورد شايسته پيامبر سخن گفت. وى نيز به مدينه آمد و با پيامبر ملاقات كرد و اسلام آورد و از ياران با وفاى حضرت على عليه السلام به شمار آمد و در جنگ‌هاى جمل، صفين و نهروان در ركاب اميرمومنان على عليه السلام از خود رشادت‌ها نشان داد. و همه اين‌ها، از بركات احسان و نيكى به همسايه است.

از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه حضرت فاطمه زهرا عليهاالسلام از برخى مسائل نزد پدر خويش شكوه نمود. پس از آن، حضرت محمد صلي الله عليه و آله ورقه‌اى به دخترش مرحمت كرد و اضافه نمود: مضامين آن را فراگير. در آن، نوشته شده بود: "هر كس به خداوند و روز قيامت ايمان داشته باشد همسايگان را مورد آزار قرار نمىدهد و نيز ميهمان خويش را گرامى داشته و سخن نيكو مىگويد يا سكوت اختيار مىكند."

از ابن مسعود روايت شده است كه: مردى به خدمت حضرت فاطمه زهرا عليهاالسلام شرفياب شد و عرض كرد: اى دختر رسول خدا! آيا از پدرتان نزد شما چيزى باقى است؟ آن بانوى مكرم فرمود: اى كنيزك! آن چوب تر را برايم بياور. او هم پس از تفحص بسيار، آن را يافت و به حضرت زهرا عليهاالسلام تحويل داد كه در آن نوشته شده بود:

رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: كسى كه همسايه از دست او در امان نباشد، ايمان ندارد و كسى كه به خدا و روز قيامت يقين دارد، به همسايه آزار نمىرساند.

آزار نرساندن به همسايه و نيكى نمودن به او، بدين معناست كه در ايجاد آرامش و آسايش براى او و اهل خانه‌اش دلسوزى كنيم، در حد توان، دشوارىها را از سر راهش برداريم، طمع به مالش نداشته و ارتباط خود را با وى بر اساس صفا و صميمت بنيان نهيم. اين تلاش اخلاقى و رفتار انسانى، در زندگى دنيايى ما اثر مطلوب مىگذارد و موجب افزايش اميد به زندگى، رهايى از آشفتگىهاى عصبى و منجر به رفع نيازها و شركت در عمران و آبادانى محله مىشود. و اين گونه وفاق اجتماعى و تشريك مساعى توام با برخوردهاى عاطفى، موجب فزونى نعمت‌ها و افزايش بركات، جلب اعتماد و تقويت حسن اطمينان همسايگان نسبت به يكديگر خواهد شد.

البته خوش رفتارى با همسايگان نبايد با منت گذارى و نيكى را به رخ آنان كشيدن، توام باشد. و خود همسايگان به خوبى در مورد رفتارهاى ما قضاوت خواهند كرد. چنان که رسول اكرم صلي الله عليه و آله فرموده است:

"اگر همسايگانت تو را نيكوكار دانستند نيكوكارى و در غير اين صورت، بدكارى!"

                        پيامبر اسلام و مبارزه با خرافات

داستانى است كه در كتب حديث ما آمده است و حتى اهل تسنن هم نقل كرده‏اند. رسول اكرم(ص) پسرى از ماريه قبطيه دارد به نام ابراهيم بن رسول الله. اين پسر كه مورد علاقه رسول اكرم است در هجده ماهگى از دنيا مى‏رود. رسول اكرم كه كانون عاطفه بود قهرا متاثر مى‏شود و حتى اشك مى‏ريزد و مى‏فرمايد: دل مى‏سوزد و اشك مى‏ريزد،اى ابراهيم ما به خاطر تو محزونيم ولى هرگز چيزى بر خلاف رضاى پروردگار نمى‏گوييم. تمام مسلمين، ناراحت و متاثر به خاطر اين كه غبارى از حزن بر دل مبارك پيغمبراكرم نشسته است. همان روز تصادفا خورشيد منكسف مى‏شود و مى‏گيرد. مسلمين شك نكردند كه گرفتن خورشيد،هماهنگى عالم بالا به خاطر پيغمبر بود، يعنى خورشيد گرفت‏ براى اين كه فرزند پيغمبر از دنيا رفته است. (1)

اين مطلب در ميان مردم مدينه پيچيد و زن و مرد يك زبان شدند كه ديدى! خورشيد به خاطر حزنى كه عارض پيغمبراكرم شد گرفت، در حالى كه پيغمبر به مردم نگفته - العياذ بالله- كه گرفتن خورشيد به خاطر اين بوده است. اين امر سبب شد كه عقيده و ايمان مردم به پيغمبر اضافه شود، و مردم هم در اين گونه مسائل بيش از اين فكر نمى‏كنند.

ولى پيغمبر چه مى‏كند؟ پيغمبر نمى‏خواهد از نقاط ضعف مردم براى هدايت مردم استفاده كند، مى‏خواهد از نقاط قوت مردم استفاده كند. پيغمبر نمى‏خواهد از جهالت و نادانى مردم به نفع اسلام استفاده كند، مى‏خواهد از علم و معرفت مردم استفاده كند. پيغمبر نمى‏خواهد از ناآگاهى و غفلت مردم استفاده كند، مى‏خواهد از بيدارى مردم استفاده كند، چون قرآن به او دستور داده:«ادع الى سبيل ربك بالحكمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالتى هى احسن‏.» (2) وسايلى ذكر كرده است. [پيغمبر نفرمود] عوام چنين حرفى از روى جهالتشان گفته‏اند،«خذ الغايات و اترك المبادى‏» (3)، بالاخره نتيجه خوب از اين گرفته‏اند، ما هم كه به آنها نگفتيم، ما در اينجا سكوت مى‏كنيم. سكوت هم نكرد. آمد بالاى منبر صحبت كرد، خاطر مردم را راحت كرد، گفت: اين كه خورشيد گرفت ‏به خاطر بچه من نبود.

مردى كه حتى از سكوتش سوء استفاده نمى‏كند، اين گونه بايد باشد، چرا؟

براى اين كه اولا اسلام احتياج به چنين چيزهايى ندارد. بگذار كسانى بروند از خوابهاى دروغ، از جعلها و از اين جور سكوتها استفاده كنند كه دينشان منطق ندارد، برهان و دليل ندارد و آثار حقانيت دينشان روشن و نمايان نيست. اسلام نيازى به اين جور چيزها ندارد. ثانيا همان كسى هم كه از اين وسايل استفاده مى‏كند، در نهايت امر اشتباه مى‏كند. مثل معروف:" همگان را هميشه نمى‏توان در جهالت نگاه داشت"، يعنى بعضى از مردم را هميشه مى‏شود در جهالت نگاه داشت، همه مردم را هم در يك زمان مى‏شود در جهالت و بى‏ خبرى نگه داشت، ولى همگان را براى هميشه نمى‏شود در جهالت نگه داشت. گذشته از اين كه خدا اجازه نمى‏دهد [و به عبارت ديگر] اگر اين اصل هم در كار نبود، پيغمبرى كه مى‏خواهد دينش تا ابد باقى بماند آيا نمى‏داند كه صد سال ديگر، دويست ‏سال ديگر،هزار سال ديگر مردم مى‏آيند جور ديگرى قضاوت مى‏كنند؟! و بالاتر همين كه خدا به او اجازه نمى‏دهد.

گل نكند جلوه در جوار محمد                   رونق گل مى‏برد، عذار محمد

گل شود افسرده از خزان وليكن                نيست ‏خزان از پى بهار محمد

سايه ندارد ولى تمام خلايق                    سايه نشينند در جوار محمد

سايه ندارد ولى به عالم امكان                 سايه فكنده است، اقتدار محمد

سايه نمى‏ماند از فروغ جمالش                 هاله نور است در كنار محمد

شمس رخش همجوار زلف سيه ‏فام          آيت و الليل و النهار محمد

تا كه بماند اثر ز نكهت مويش                    خاك حسين است‏ يادگار محمد

تربت‏خوشبوى كربلاى معلاست                 يك اثر از موى مُشكبار محمد

   رايت فتحش به اهتزاز درآمد                    دست ‏خدا بود چون كه يار محمد

من چه بگويم [حسان] به مدح و ثنايش            بس بودش مدح كردگار محمد

                                                                                                            شاعر: حسان

انا اعطيناك الكوثر

يكى از آثار ارزشمند فارسى در زمينه زندگى پيامبر اكرم و پيامبران الهى "حيوة القلوب" علامه محمدباقر مجلسى است.

اين كتاب بارها توسط ناشران مختلف چاپ شده است. بخش زندگى نبى اكرم صلي الله عليه و آله از كتاب حيوةالقلوب در سال 1376 ش. در دو جلد بزرگ، هر يک حاوى هشتصد صفحه وزيرى، به همت انتشارات سرور قم منتشر شده است.

شايسته ديديم، فصل نخست كتاب علامه را به کاربران محترم تقديم داريم و دل را با حيوة القلوب او زندگى بخشيم.

ابن بابويه به سند معتبر از جابر انصارى روايت كرده است كه حضرت رسول صلي الله عليه و آله فرمود كه: من شبيه‌ترين مردم به حضرت آدم عليه السلام، و حضرت ابراهيم عليه السلام شبيه‌ترين مردم به من در خلقت و خلق بود؛ و حق تعالى مرا از بالاى عرش عظمت و جلالت خود به ده نام ناميد و صفت مرا بيان كرد و به زبان هر پيغمبرى بشارت مرا به قوم ايشان داده است، و در تورات و انجيل نام مرا بسيار ياد كرده است و كلام خود را به من تعليم داد و مرا به آسمان بالا برد، و نام مرا از نام بزرگوار خود اشتقاق نمود.

يك نام خداوند "محمود" است و مرا "محمد" نام نهاد، و مرا در بهترين قرن‌ها و در ميان نيكوترين امت‌ها ظاهر گردانيد و در تورات مرا "احيد" ناميد زيرا كه به توحيد و يگانه پرستى خدا جسدهاى امت من بر آتش جهنم حرام گرديده است، و در انجيل مرا "احمد" ناميد زيرا كه من در آسمان محمودم و امت من حمد كنندگانند، و در زبور مرا "ماحى" ناميد زيرا كه به سبب من عبادت بت‌ها را از زمين محو مىنمايد، و در قرآن مرا "محمد" ناميد زيرا كه در قيامت همه امت‌ها مرا ستايش خواهند كرد به سبب آن كه به غير از من كسى در قيامت شفاعت نخواهد كرد مگر به اذن من. و مرا در قيامت "حاشر" خواهند ناميد زيرا كه زمان امت من به حشر متصل است، و مرا "موقف" ناميد زيرا كه من مردم را نزد خدا به حساب وامىدارم، و مرا "عاقب" ناميد زيرا كه من بعد از پيغمبران آمدم و بعد از من پيغمبرى نيست، و منم رسول رحمت و رسول توبه و رسول ملاحم (يعنى جنگ‌ها) و منم "مقفى" كه از قفاى انبياء مبعوث شدم، و منم "قثم" يعنى كامل جامع كمالات.

و منت گذاشت بر من پروردگار من و گفت: اى محمد! من هر پيغمبرى را به زبان امت او فرستادم و بر اهل تو يك زبان فرستادم و تو را بر هر سرخ و سياهى مبعوث گردانيدم و تو را يارى دادم به ترسى كه از تو در دل دشمنان تو افكندم و هيچ پيغمبر ديگر را چنين نكردم، و غنيمت كافران را بر تو حلال گردانيدم و براى احدى پيش از تو حلال نكرده بودم بلكه مىبايست غنيمت‌هايي كه از كافران مي‌گرفتند، مي‌سوزاندند. و به تو و امت تو عطا كردم گنجى از گنج‌هاى عرش خود را كه آن سوره فاتحة الكتاب و آيات آخر سوره بقره است، و براى تو و امت تو جميع زمين را محل سجده و نماز گردانيدم بر خلاف امت‌هاى گذشته كه مىبايست نماز را در معبدهاى خود به جا آورند، و خاك زمين را براى تو پاك كننده گردانيدم، و الله اكبر را به تو و امت تو دادم، و ياد تو را به ياد خود مقرون كردم كه هر گاه امت تو مرا به وحدانيت ياد كنند، تو را به پيغمبرى ياد كنند، پس طوبى براى تو باد اى محمد و براى امت تو.(1)

و در حديث معتبر ديگر روايت كرده است كه گروهى از يهود به خدمت حضرت رسول صلي الله عليه و آله آمدند و سوال كردند كه: به چه سبب تو را محمد و احمد و ابوالقاسم و بشير و نذير و داعى ناميده‌اند؟

فرمود كه: مرا "محمد" ناميدند زيرا كه در زمين ستايش شده‌ام؛ و "احمد" ناميدند براى آن كه مرا در آسمان ستايش مى‌كنند؛ و "ابوالقاسم" ناميدند براى آن كه حق تعالى در قيامت، بهشت و جهنم را به سبب من قسمت مىنمايد، پس هر كه كافر شده و به من ايمان نياورده است از گذشتگان و آيندگان به جهنم ميفرستد و هر كه به من ايمان آورد و پيغمبرى مرا اقرار نمايد، داخل بهشت ميشود؛ و مرا "داعى" خوانده است براى آن كه مردم را دعوت مىكنم به دين پروردگار خود؛ و مرا "نذير" خوانده است براى آن كه هر كس مرا نافرمانى كند او را از آتش مىترسانم؛ و "بشير" ناميده است براى آن كه مطيعان خود را به بهشت بشارت مىدهم.

و در حديث موثق روايت كرده است كه حسن بن فضال از حضرت امام رضا عليه السلام پرسيد كه به چه سبب حضرت رسالت پناه صلي الله عليه و آله را ابوالقاسم كنيه داده‌اند؟

فرمود: زيرا فرزند او قاسم نام داشت.

حسن گفت: عرض كردم: آيا مرا قابل مى دانيد که بيشتر از اين بدانم؟

فرمود: بله، مگر نميدانى كه حضرت رسول صلي الله عليه و آله فرمود: من و على پدر اين امتيم؟

گفتم: بله.

فرمود: مگر نمىدانى كه حضرت رسول صلي الله عليه و آله پدر جميع امت است؟

گفتم: بله.

فرمود كه: مگر نميدانى كه على قسمت كننده بهشت و دوزخ است؟

گفتم: بله.

فرمود: پس پيغمبر، پدر قسمت كننده بهشت و دوزخ است و به اين سبب، حق تعالى او را به "ابوالقاسم" كنيه داده است.

گفتم: پدر بودن ايشان چه معنى دارد؟

فرمود: يعنى شفقت حضرت رسول صلي الله عليه و آله نسبت به جميع امت خود مانند شفقت پدران است بر فرزندان، و على عليه السلام بهترين امت آن حضرت است، و همچنين شفقت على عليه السلام بعد از آن حضرت براى امت مانند شفقت آن حضرت بود زيرا كه او وصى و جانشين و امام و پيشواى امت بعد از آن حضرت بود؛ پس به اين سبب فرمود: من و على هر دو پدر اين امتيم. و حضرت رسول صلي الله عليه و آله روزى بر منبر فرمود: هر كه قرضى و عيالى بگذارد بر من است که ادا و مراقبت کنم و هر كه مالى بگذارد و وارثى داشته باشد، مال او از وارث اوست. پس به اين سبب آن حضرت اولى بود نسبت به امت خود از جان‌هاى ايشان و همچنين اميرالمومنين بعد از آن حضرت اولى بود به امت از جان‌هاى ايشان.

و در حديث موثق ديگر روايت كرده است از امام محمد باقرعليه السلام كه: حضرت پيغمبر صلي الله عليه و آله را ده نام بود، پنج نام در قرآن هست و پنج نام در قرآن نيست، اما آن‌ها كه در قرآن است: محمد و احمد و عبدالله و يس و نون؛ و اما آن‌ها كه در قرآن نيست: فاتح و خاتم و كافى و مقفى و حاشر.

و على بن ابراهيم روايت كرده است كه حق تعالى آن حضرت را "مزّمل" ناميده است زيرا كه وقتى وحى بر آن جناب نازل شد، خود را به جامه‌اى پيچيده بود؛ و خطاب "مدّثر" به اعتبار رجعت آن حضرت است پيش از قيامت، يعنى: اى كسى كه خود را به كفن پيچيده‌اى! زنده شو و برخيز و بار ديگر مردم را از عذاب پروردگار خود بترسان.

و در روايات معتبر بسيار وارد شده است كه حضرت رسول صلي الله عليه و آله فرمود كه: حق تعالى من و اميرالمومنين را از يك نور خلق كرد و از براى ما دو نام از نام‌هاى خود اشتقاق كرد، پس خداوند صاحب عرش، "محمود" است و من "محمد"، و حق تعالى "على اعلا" است و اميرالمومنين "على" است.

و ابن بابويه به سند صحيح از امام محمد باقرعليه السلام روايت كرده است كه: نام حضرت رسول صلي الله عليه و آله در صحف ابراهيم "ماحى" است و در تورات "حاد"، و در انجيل "احمد"، و در قرآن "محمد".

پس پرسيدند كه: تاويل "ماحى" چيست؟

فرمود: يعنى محو كننده بتها و قمارها و صورت‌ها و هر معبود باطلى؛ و اما "حاد" يعنى دشمنى كننده با هر كه دشمن خدا و دين خدا باشد، خواه خويش باشد و خواه بيگانه؛ و اما "احمد" براى آن گفتند كه حق تعالى ثناى نيكو گفته است براى او به سبب آنچه پسنديده است از افعال شايسته او؛ و تاويل "محمد" آن است كه خدا و فرشتگان و جميع پيغمبران و رسولان و همه امت‌هاى ايشان ستايش مىكنند او را و درود مىفرستند بر او و نامش بر عرش که نوشته است: "محمد رسول الله".

و صفار روايت كرده است به سند معتبر از حضرت صادق عليه السلام كه: حضرت رسول صلي الله عليه و آله را ده نام است در قرآن: محمد و احمد و عبدالله و طه و يس و نون و مزمل و مدثر و رسول و ذكر؛ چنانکه فرموده است كه "و ما محمد الا رسول" و "و مبشرا برسول ياتى من بعدى اسمه احمد"و "لما قام عبدالله يدعوه كادوا يكونون عليه لبدا"و "طه ما انزلنا عليك القرآن لتشقى" "و يس والقرآن الحكيم" و" ن والقلم و ما يسطرون" و " يا ايها المزمل" و " يا ايها المدثر" و "انا انزلنا اليكم ذكرا رسولا".

پس حضرت صادق عليه السلام فرمود كه "ذكر" از نام‌هاى آن حضرت است و مائيم "اهل ذكر" كه حق تعالى در قرآن امر كرده است كه: "هر چه ندانيد از اهل ذكر سوال كنيد."

و بعضى از علما از قرآن مجيد چهارصد نام براى آن حضرت بيرون آورده‌اند، و مشهور آن است كه نام آن حضرت در تورات "مودمود" است و در انجيل "طاب طاب" و در زبور "فارقليط" و بعضى گفته‌اند در انجيل "فارقليط"؛ و اما اسما و القاب كه اكثر علما از قرآن استخراج كرده‌اند ـ به غير از آنچه سابق مذكور شد ـ به اين شرح هستند: "شاهد" و "شهيد" و "مبشر" و "بشير" و "نذير" و "داعى" و "سراج منير" و "رحمة للعالمين" و "رسول الله" و "خاتم النبيين" و "نبى" و "امى" و "نور" و "نعمت" و "رووف" و "رحيم" و "منذر" و "مذكر" و "شمس" و "نجم" و "حم" و "سما" و "تين".

بسم الله الرحمن الرحیم

 مزين شدن سال 1385 به نام مبارک پيامبر اعظم (صل الله علیه و آله و سلم) از سوي رهبر معظم انقلاب اسلامي همچنان که ناظر بر تحولات به وجود آمده در کشورمان و در سطح منطقه اي و بين المللي است ، مبين وجود ضرورت ها و الزامات اساسي در توجه مضاعف عموم مردم و مسوولان و حتي افکار عمومي جهان به ويژه در سطح جهان اسلام به وجود مقدس پيامبر اعظم اسلام حضرت محمد (صل الله علیه و آله و سلم) و بهره مندي از ويژگي ها و امتيازهاي خاص آن وجود مبارک است.

پيامبري که به تعبير رهبر معظم انقلاب ، مجموعه تکامل يافته فضايل همه انبيا و اولياي الهي در طول تاريخ و درخشان ترين کهکشان عالم وجود است.

در این میان توجه به اهداف مقام معظم رهبری از این نامگذاری، در دو عرصه لازم و ضروری است:

1- در سطح داخلي، به نظر مي رسد با توجه به شکل گيري و تقويت همبستگي ملي و مشارکت حداکثري مردم در مسائل مهم کشور ، مردمي آماده به کار و سرشار از اميد و جواناني پرشور و با استعداد ، بيش از هميشه نيازمند بهره گيري از الگوي رفتاري مناسب براي حرکت روبه جلو و شتاب بخشيده به امور کشور هستيم تا از اين طريق بتوانيم در عرصه هاي مختلف، فاصله خود را از قله هاي پيشرفت مادی و معنوی کاهش دهيم و با سربلندي از ميان کوران حوادث و توطئه هاي پيش رو عبور کنيم.

قطعا وجود مقدس پبامبر اعظم (صل الله علیه و آله و سلم) که الگويي تمام عيار و کامل است ، مي تواند راهگشا باشد و ما را در مسير درست تري قرار دهد.

ضرورت ها و الزامات اساسي آن نيز از سويي نيازمند بازخواني و مرور درسهاي پيامبر اعظم و از سوي ديگر ، مستلزم تبديل آنها به درسهاي زندگي و برنامه هاي جاري دولت و ملت است.

در اين ميان ، توجه به درسهای اساسي مکتب نبوي، از جمله مکارم اخلاق و استقامت و ايستادگي - که بدون شک اولي مقدمه دومي است - ضرورتي دو چندان دارد که تبديل شدن آن به یک فرهنگ و رويه عملي برای مردم و مسوولان نقش مهمي خواهد داشت.

ترديدي نيست که توجه دادن به ويژگي هاي پيامبر عظيم الشان اسلام بويژه به عنصر اخلاق ، به آن معنا نيست که جامعه ما از خصايل اخلاقي دور شده و نياز به بازگشت به مکارم اخلاقي دارد ، بلکه به دليل اين که ايران اسلامي که الگويي از جامعه اسلامي و اخلاقي و منادي حکومت اسلامي در جهان امروز است ، نيازمند تقويت مکارم اخلاق در سطح جامعه خود و در سطح بين المللي است. جامعه بين المللي که بشدت تحت فشار، بي عدالتي ، قدرتمداری ، زورگویی و سياست بازی سياستمداران اخلاق گريز است.

با اين حال ، بهره گيري مطلوب از وجود مبارک پيامبر اعظم اسلام ، ضمن اين که نيازمند توجه بيش از پيش به اصل خودسازي است ، مستلزم بهره گيري از تجربه هاي گذشته و استفاده از راهکارهاي عملي براي مردم و مسوولان در بخشهاي مختلف است تا بتوانند خيزش بلندي داشته باشند.

2- در سطح بين المللي و منطقه اي نيز به نظر مي رسد نامگذاري سال جاري به عنوان پيامبر اعظم (صل الله علیه و آله و سلم) ناظر به شيطنت ها ، توطئه ها و اقدام هاي مراکز قدرت جهاني و صهيونيسم بين الملل نسبت به دين مبين اسلام ، پيامبر عظيم الشان اسلام و جهان اسلام است.

علاوه بر اين که در سالهاي اخير تلاشهاي بسياري از سوي غرب و رسانه هاي گروهي وابسته به صهيونيسم بين الملل براي مخدوش کردن چهره واقعي اسلام صورت گرفته است و نظام سلطه جهاني نيز منابع و سرنوشت ملتهاي مسلمان را نشانه رفته و تهاجمات نظامي ، فرهنگي ، اقتصادي و سياسي را عليه کشورهاي اسلامي در دستور کار قرار داده است، اهانت سازمان یافته به ساحت مقدس پيامبر اسلام از سوي رسانه هاي گروهي غرب نشان داد تلاشهاي پيدا و پنهان براي فشار و تضعيف جهان اسلام در حال انجام است و در این میان اصل تفرقه افکني نيز محوريت يافته است.

از اين رو با نامگذاري سال جاري به عنوان سال پيامبر اعظم که به تعبير رهبر معظم انقلاب ، وجود ايشان در عرصه بين المللي نيز نقطه پيوند عقايد و عواطف همه ملتهاي مسلمان و همه امت اسلامي است، مي توان اميدوار بود که جهان اسلام ، به ويژه دولتها ، انديشمندان ، صاحب نظران و رسانه هاي گروهي داخلی و خارجی با درک دقيق موقعيت کنوني جهان اسلام ، در تبيين حقايق دين مبين اسلام و شخصيت منحصر به فرد پيامبر گرامی اسلام که پيامبر صلح و دوستي است ، و شناساندن وی به جهان تشنه معنویت و عدالت، تلاشي دوچندان داشته باشند و راه را بر خرافه ، تحجر و توطئه هاي دشمنان اسلام ببندند.

امید آن که شاهد شناخت واقعی جهانیان از اسلام ناب محمدی و پیامبر عظیم الشان اسلام بوده و روزی را به نظاره نشینیم که جهانیان فوج فوج، به دین مبین اسلام گرایش پیدا نمایند. واین وعده الهی است که:

بسم الله الحمن الرحیم

اذا جاء نصرالله والفتح * و رأیت الناس یدخلون فی دین الله افواجا * فسبح بحمد ربک و استغفره انه کان توابا*

به امید آن روز

بسم ‏اللَّه‏ الرّحمن ‏الرّحيم‏
 

يا مقلّب القلوب و الأبصار، يا مدبّر اللّيل و النهار، يا محوّل الحول و الاحوال، حوّل حالنا الى احسن الحال.

امسال، اول فروردين با ايّام اربعين حسينى همراه است. اربعين هم خود يك فروردين ديگر است. اولين شكوفه ‏هاى عاشورايى در اربعين شكفته شد. اولين جوشش ‏هاى چشمه‏ ى جوشان محبت حسينى - كه شطّ هميشه جارى زيارت را در طول اين قرن‏ها به راه انداخته است - در اربعين پديد آمد. مغناطيس پُرجاذبه‏ى حسينى، اولين دل‏ها را در اربعين به سوى خود جذب كرد؛ رفتن جابربن ‏عبداللَّه و عطيّه به زيارت امام حسين در روز اربعين، سرآغاز حركت پُربركتى بود كه در طول قرن‏ها تا امروز، پيوسته و پي ‏درپى اين حركت پُرشكوه‏تر، پُرجاذبه‏ تر و پُرشورتر شده است و نام و ياد عاشورا را روزبه‏روز در دنيا زنده‏تر كرده است.
تصادف اول فروردين با اربعين حسينى، در حقيقت تقارن دو فروردين است؛ تقارن دو بهار است. ضمن تسليت به همه‏ ى مؤمنين و همه‏ ى شيعيان و مسلمانان به مناسبت اربعين حسينى، عيد نوروز و آغاز بهار را به ايرانيان و به ديگر ملت‏هايى كه عيد نوروز را گرامى مى‏دارند، تبريك عرض مى‏كنم؛ بالخصوص به ايثارگران كشورمان و به خانواده‏ هاى مجاهد و ايثارگرى كه با همه ‏ى وجود و توان خود، در راه اعتلاى اسلام و ايران تلاش كردند.
خوشبختانه كشور با قطع نظر از بهار طبيعت، در بهار اميد و حركت و نشاط است. روى كار آمدن يك دولت مردمى، و حماسه‏ ى خدمت ‏رسانى و شور و نشاط جوانان در عرصه ‏هاى مختلف، كشور را در فروردينى از اميد و نشاط قرار داده است؛ و عيد واقعى براى هر ملت، چنين وضعيتى است. اينها همه از بركات مشاركت عمومى و همبستگى ملى است كه ملت ايران در سال 84 آن را سرلوحه ‏ى كار و تلاش خود قرار داد. موفقيت‏هاى ملت - چه در زمينه‏ ى حضور مردمى و مشاركت عمومى، چه در نشان دادن شاخص‏هاى همبستگى ملى  در سال 84 درخشان بود. انتخابات پُرشكوه و حضور مردمى پُرشور و تشكيل يافتن يك دولت برخاسته ‏ى از مردم و متعهد به خدمت ‏رسانى؛ و پيشرفت‏ها و موفقيت‏هايى در زمينه‏ هاى گوناگون در كشور، از موفقيت‏هاى بزرگ ملت ما در سال 84 بود.
درست است كه در كنار اين موفقيت‏هاى بزرگ، تلخي ‏ها و سوانح و فقدان‏هاى دردناك و جفاهايى هم داشته‏ايم - چه به حرمت پيامبر اكرم، چه به قداست حريم عسكريين، چه به ياد شهيدان گرامى، چه به عزت ملت ايران - كه آنها را در سال گذشته ملت ايران آزموده؛ اما عزم انقلابى بر آن است كه به حول و قوه‏ الهى، از تلخى ‏ها، پلكانى به سوى شيريني ‏ها بسازيم و سختي ‏ها را به سختكوشى ‏ها تبديل كنيم؛ اين درس اسلام و درس پيامبر عظيم ‏الشأن اسلام است.
در اين مقطع زمانى، ياد و نام مبارك پيامبر اعظم از هميشه زنده‏تر است؛ و اين يكى از تدابير حكمت و الطاف خفيّه‏ ى الهى است. امروز امت اسلام و ملت ما بيش از هميشه به پيغمبر اعظم خود نيازمند است؛ به هدايت او، به بشارت و انذار او، به پيام و معنويت او، و به رحمتى كه او به انسان‏ها درس داد و تعليم داد. امروز درس پيغمبر اسلام براى امتش و براى همه ‏ى بشريت، درسِ عالم شدن، قوى شدن، درس اخلاق و كرامت، درس رحمت، درس جهاد و عزت، و درس مقاومت است. پس نام امسال به طور طبيعى، نام مبارك پيامبر اعظم است. در سايه ‏ى اين نام و اين ياد، ملت ما درس‏هاى پيغمبر را بايد مرور كند و آنها را به درس‏هاى زندگى و برنامه ‏هاى جارى خود تبديل كند. ملت ما به شاگردى مكتب نبوى و درس محمّدى (صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله) افتخار مى ‏كند. ملت ما پرچم اسلام را در ميان امت اسلامى با استقامت و استحكام برافراشته است؛ سختى ‏ها را تحمل كرده است و كاميابى ‏هاى حضور در اين ميدان شرف و افتخار را ديده است و به فضل الهى، كاميابى ‏هاى بيشتر در راه است.
ما درس اخلاق پيغمبر، درس عزت پيامبر اعظم، درس علم ‏آموزى و درس رحمت و كرامت و درس وحدتى را كه ايشان به ما داد و درس‏هاى زندگى ماست، بايد در برنامه ‏ى زندگى خودمان قرار بدهيم.
امروز دولتى مصمم و خدمتگزار در وسط ميدان، با مردمى آماده به كار و سرشار از اميد، و با جوانانى پُرشور و بااستعداد، در اين سرزمين حضور دارند و اين نويد بزرگى براى آينده‏ى كشور و ملت ماست.
از خداوند متعال خواهانيم كه روح مطهر پيامبر اعظم را از ما خشنود كند و بركات خود را به آن پيامبر رحمت و عزت و به امت او روزبه ‏روز افزون فرمايد؛ و قلب مقدس ولى ّ‏عصر (ارواحنافداه) را از ما شاد كند و ما را در پيمودن اين راه دشوار موفق و مؤيّد بدارد؛ و روح شهيدان عزيز و روح مطهر امام بزرگوار ما را در جوار اولياء و بندگان صالحش، سرشار از نعمت خود قرار دهد.

والسّلام ‏عليكم ‏و رحمة اللَّه ‏و بركاته‏